|
|
Carrières of barrières in de kunsten Recensies Enkele in het kader van het workshoptraject geschreven stukken werden gepubliceerd in de Holland Festivalkrant en op de websites van het Holland Festival en Roots & Routes.
Kijk voor enkele volledige recensies: “Woede en wanhoop laten geen spaan heel van de liefde die ooit klopte in haar binnenste. Valérie Dréville is in deze monoloog tot alles bereid en weet elk woord uit te puren tot de zwartste dissonanten van Medea's verlies.” Manon Berendse “Dréville's stem lijkt uit de diepte te komen, ze krijst, bruist,
schreeuwt, rochelt en blaast de woorden. De taal wordt letterlijk als een fysiek instrument.
Klemtonen en intonatie worden omgekeerd. Dit in combinatie met het raar doseren van de ademhaling en
de stemsterkte. Door de concentratie op dit technisch aspect lijkt de monoloog emotieloos, maar na
een tijdje blijkt het de basis te vormen voor hevige en hysterische gevoelens. De techniek lijkt een
voorwaarde om in deze staat te komen.” “Medea's uitkotsen van klanken is niet alleen expressief, maar tegelijkertijd uiterst
ritmisch. Het lijkt alsof de regisseur zich aan de ingewikkelde wetten van het tragische metrum
heeft willen houden. Deze wetten zijn met name in Euripides' versie van Medea gecompliceerd, onder
andere omdat het mannelijke en het vrouwelijke per regel wordt afgewisseld. Vassiliev lijkt de toon
van deze klassieke versie met Müllers hedendaagse tekst te willen combineren.” “De actrice biedt geen enkele mogelijkheid zich met haar te identificeren, maar roept vooral
associaties op: een zeurend, jengelend kind, een geesteszieke die in de Middeleeuwen beticht zou
worden van hekserij of een getergde Tsjetsjeense vrouw die tot het uiterste bereid is – onder haar
jurk verbergt Dréville iets. Een gordel met explosieven? Nee, een molotovcocktail vermomd als
dildo.” “Het meest ontroerend zijn daarom de momenten waarop het even stil is, de actrice haar hoofd
omdraait naar het scherm achter zich, waarop beelden te zien zijn van een kalme zee die gaandeweg
woester wordt. […] Het zijn momenten waarop er een glimp van de jonge verwachtingsvolle exotische
vrouw door het oude barbaarse wezen schijnt.” “Wanneer deze beelden veranderen in de eindtitel “Fin”, zet Medea haar laatste zin in.
Een bordje wordt binnengedragen met ‘de voorstelling is afgelopen'. Het publiek bepaalt dit echter
zelf door weg te lopen en de actrice alleen achter te laten met haar laatste uitgeknepen woorden die
zij blijft herhalen als een perpetuum mobile.” Meer uitgebreide informatie over het project.
Copyright © 2002-2004 Theater Instituut Nederland
|
Hieronder vindt u
enkele fragmenten uit recensies van de voorstelling Médée Matériau van
regisseur Anatoli Vassiliev, gezien op 9 juni. Deze recensies kwamen voort uit een workshop o.l.v.
Kester Freriks, theatercriticus bij NRC Handelsblad.