Carrières of barrières in de kunsten

Publicaties

Column: Hester Macrander

Het spel

Waar ik heel slecht in ben en ook niet van houd, is een spelletje waar mannen heel goed in zijn en wat ze heerlijk vinden om te doen. Wie dit spel beheerst, bezit de knikkers. Dus ik een dagje op cursus: Onderhandelen & Conflicthantering.
De belangrijkste vaardigheid is het hanteren van een pokerface. Wie altijd kalm blijft en rationeel reageert, wint. Als ik ergens furieus van word, is het wel van mannen die kalm en rationeel op mijn emotionaliteit reageren. Maar misschien kan ik het leren.
Bij onderhandelen is stap één: wat wil je maximaal bereiken en waar ga je minimaal mee akkoord? Ik zeg bij ieder voorstel onmiddellijk: ‘Het mag ook wel voor minder.' Ik vind namelijk dat de prijs-kwaliteitverhouding fair moet zijn. En gezien mijn geringe zelfbeeld, waar wel meer vrouwen last van hebben, schaam ik mij bijna voor het feit dat ik überhaupt een inkomen heb. Ik zie ook wel dat te veel mannen te veel verdienen, wat niet overeenkomt met hun kwaliteiten, maar met hun te dikke ego. Dat is hun probleem.
Dat onderhandelen vind ik dus eigenlijk onbelangrijk en ik vind het ook nog eens akelig. Je moet namelijk niet per se willen dat de ander óók gelukkig is. Mijn God, wat is het leven hard! Vrouwen willen gewoon dat het goed vóelt. Je kan de bedrijfscultuur willen veranderen, maar de vrouwen die dat geprobeerd hebben zitten de rest van hun leven in de WAO.
Mannen zijn nu eenmaal laag-emotioneel en kunnen écht níet omgaan met de hoge emotionaliteit van vrouwen. Hun hartslag slaat op hol, hun bloeddruk stijgt tot gevaarlijke hoogte en het duurt weken voordat dat allemaal weer genormaliseerd is. Met die mensensoort moet je dan als vrouw het moeilijkste van het moeilijkste doen in het leven: een conflict hanteren. Dat riekt naar willen oplossen. Dat is weer die mannelijke invalshoek. Conflicten bestaan nu eenmaal. Die moet je lekker laten bestaan. Dat is gespreksstof!
Ik heb zo ongeveer twintig conflicten op een dag en bij ieder conflictje ben ik onmiddellijk bereid d'r op te meppen. Dat bedoel ik helemaal niet kwaad, maar een man hangt onmiddellijk in de gordijnen. Aan emoties heb je dus he-le-maal niets, emoties zijn alleen maar errug lekker - vind ik - maar ze zijn in de omgang met mannen, die onze weg naar de top blokkeren, niet wenselijk. Dus wat je nodig hebt, is een stropdas. Goed strak trekken en de emoties blijven vanzelf in de keel steken. Ik vind het eigenlijk wel een bevrijding!
Als iemand mij af wil maken - want zo ervaar ik uiteraard iedere vorm van kritiek - trek ik m'n strop recht en zeg heel beleefd: ‘U hebt misschien wel gelijk, op grond waarvan meent u dat?' Door die stropdas functioneert mijn hoofd als een computer. Kom maar, stop de informatie d'r maar in. Vervolgens hanteer ik de ‘spons-techniek': alles moet eruit bij die ander en ik zuig het in me op. De hele beerput moet leeg. Als de ander uitgepraat is, of liever: uitgeput, zeg ik: ‘Bent u dan nu bereid met mij een win-win-situatie te creëren?' Het gekke is dat de ander alleen maar emotioneler wordt. En dat ga je feitelijk benoemen. ‘Ik heb de indruk dat u boos op mij bent. Als dit zo is, wil ik graag weten wat de oorzaak is.' Het effect is geweldig: de ander begint paars te zien en kermt alleen maar wat. Dan zeg je: ‘Het verband met het oorspronkelijke onderwerp is mij niet duidelijk meer.' De ander werpt zich aan je knieën en zegt: ‘Je mag alles hebben wat je wilt, maar hou op!' Je krijgt er nu echt plezier in: ‘We hebben nu een aantal aspecten op tafel liggen, laten we deze één voor één behandelen.' Op dit punt zal de ander - en let wel: we hebben het over een man - in tranen uitbarsten. Dan zeg je: ‘Het enige wat ik wilde, is dat jij je eens lekker zou uiten.' Je trekt hem aan je boezem en troost hem. Dat is per slot van rekening een belangrijke functie van boezems.

Hester Macrander

Terug «

Ach, dat doe ik wel even. De verborgen werking van sekse in de kunstwereld
redactie van Sonja van der Valk
Een rijke en vrolijke variatie aan artikelen, interviews met kunstenaars, fotoportretten, columns, praktische tips en andere verrassingen belichten de kunstwereld vanuit het perspectief van de vrouwen die daar werkzaam zijn en leidende posities bekleden. Het bevat een breed spectrum aan invalshoeken: de loopbaan van kunstenaars, leiderschap, beeldvorming, kunstbeschouwing en pr- strategie naast praktische zaken als vergaderen, onderhandelen en tijdmanagement. Dit alles op uitnodigende wijze vormgegeven door Mathilde de Vriese.

Ach, dat doe ik wel even werd samengesteld door Carolien van der Schoot en Sonja van de Valk (tevens mede-auteurs). Eraan meewerkten: de auteurs Merijn Rengers, Inkie Struyk, Monica Soeting, Agnes Verbiest en Garjan Sterk; de fotograaf Annaleen Louwes; de journalisten Marijn van der Jagt en Marja Vuijsje; de beeldend kunstenaar Soheila Najand; Hester Macrander; Marja van Tienhoven en Wilbert de Kroon van respectievelijk VK-consult en Diemen & Van Gestel Talentontwikkeling; Bertien Minco, coördinator van Meer van Anders; en Uitgeverij International Theatre and Filmbooks.

Het werd gesubsidieerd: Ministerie van SZW/DCE,. Ministerie van OCENW, Fonds voor Amateurkunst en Podiumkunsten, Stichting Mama Cash, VSB-Fonds, Stichting K.F. Heinfonds, Van Bijleveltstichting.

Ach, dat doe ik wel even. De verborgen werking van sekse in de kunstwereld is een uitgave van
Theater Instituut Nederland, Herengracht 168, 1016 BP Amsterdam.

» bestellen

Terug «

Copyright © 2002-2004 Theater Instituut Nederland